“Het voelde als een geschenk uit de hemel”
Toen Tessa van Dongen voor de zoveelste keer met de ambulance naar het streekziekenhuis werd gebracht, dacht ze: er moet iets veranderen. Al meer dan 1 jaar had ze druk op haar borst en veel last van haar buik. Soms raakte ze even weg en kon ze nauwelijks lopen. Haar dochters bleven uit voorzorg bij haar slapen. Een telefoontje naar het Anna gaf haar nieuwe hoop. Hier werd naar haar geluisterd en binnen 8 dagen volgde de galblaasoperatie waar ze zo lang op had gewacht.
Tessa heeft een eigen coachingspraktijk en werkte eerder jarenlang als pedagogisch medewerker in een ziekenhuis. “Ik ga eigenlijk bijna nooit naar de dokter, ik leef zo gezond en bewust mogelijk. Mijn laatste medische afspraak die ging over galstenen was 10 jaar geleden. Het was onprettig en zeer pijnlijk, maar daarna ook weer over.”
Vorig jaar ging het ineens mis. Tijdens het eten raakte ze even ‘weg’, zoals ze dat zelf noemt. “Het is niet echt flauwvallen, maar je bent er even niet bij.” Onderzoeken naar haar hart en slokdarm lieten niets bijzonders zien. Tessa dacht aan galstenen en vroeg om een echo. Daaruit bleek dat de klachten met haar galblaas samenhingen.
Op de wachtlijst
Ondanks meerdere ritten naar de spoedafdeling bleef de boodschap wekenlang hetzelfde: haar bloedwaarden waren niet afwijkend genoeg voor acuut ingrijpen. “Ik stond op de wachtlijst, maar het ging écht niet goed. Ik kon niet meer werken of lopen en was soms bang dat ik het niet zou redden.” Op een gegeven moment ging haar gezondheid elke dag verder achteruit. “Mijn dochters waren 24 uur per dag bij me. Het was een angstige tijd. Eigenlijk besef ik nu pas hoe vaak ik dacht dat ik dood zou gaan.”
Geschenk uit de hemel
Het ging zo snel achteruit dat ze besloot zelf actie te ondernemen. Bij het streekziekenhuis en haar huisarts kwam ze niet verder. “Ik zocht op galblaasoperatie en kwam bij het Anna. Bijna 1 uur rijden van mij, maar dat maakte me niets uit. Ik belde en kon de volgende dag al terecht bij chirurg Arno Oomen. Hij luisterde, keek verder dan alleen de bloedwaarden en belde direct met de OK-planning. Iedereen binnen het Anna was heel hulpvaardig, echt een verademing!” Toen ze hoorde dat de eerste operatiedatum 3 weken later was, liepen de tranen over haar wangen. “Dat voelde voor mij als een onmogelijke opgave, ook al wist ik dat het heel snel was.” De chirurg zei dat hij zou kijken wat mogelijk was.
Nog geen 8 dagen later werd ze gebeld: er was een plek vrij. “Ik huilde van opluchting. Het voelde als een geschenk uit de hemel.”
Gezien en geholpen
Na een slapeloze nacht kwam Tessa trillend en in een rolstoel het Anna binnen. “Ik was allesbehalve fit, maar ik wist: ik ben hier op de juiste plek. Ik ben door iedereen goed geholpen.” Ze voelde dat ze door het Anna écht gezien werd. “Ze kijken bij Anna verder dan alleen cijfers. Dat gaf vertrouwen.” Na de operatie kwam de chirurg nog even langs aan haar bed. “Dat was bijzonder, want ik hoorde later dat dat normaal niet gebeurt.”
In een potje bewaart ze 10 galstenen als herinnering aan wat er is gebeurd. “Meteen na de operatie waren het wegvallen en die hartachtige klachten weg. Wat een opluchting.”
Tessa bleef 1 nacht in het ziekenhuis en kreeg daarna telefonisch nazorg. Thuis bouwt ze rustig op. “Ik wandel, werk mijn conditie bij en let op mijn voeding. Het gaat elke week beter.” Ook mentaal verwerkt ze de periode. “Ik ben mijn dochters van 19 en 22 en mijn vader zó dankbaar dat zij me hebben geholpen. Zij waren heel blij dat ze na maanden van achteruitgang nu weer vooruitgang zagen!”
Nieuwe start
Na het verwijderen van de pleisters ontdekte Tessa iets bijzonders. “Mijn navel heeft nu de vorm van een hartje. Voor mij is dat een teken. Ik ben een liefdevol mens en dit voelt als een nieuw begin.”
Voor Tessa is haar ervaring bij het Anna meer dan een operatie. “Ik heb geleerd om mijn gevoel te volgen en de regie te pakken als iets niet goed voelt. Dat gun ik iedereen. Bij het Anna merkte ik hoe snel, vriendelijk en zorgvuldig het ook kan.”
